Wat eraan vooraf ging:

We gaan terug in de tijd en wel naar het vorige jaar, om precies te zijn 2 februari 2004.  Toen ik mijn mail opende zat daar een mail in van ene Freek, die mijn website ontdekt had en me uitnodigde voor een luistersessie.  Ik was natuurlijk blij met de reactie op mijn oproep, ware het niet dat ik op dat moment nog niet kon bevroeden welke een periode er voor me lag.  De eerste ziekte symptomen openbaarden zich bij mijn vriendin en de ziekte ontwikkelde zich in een rap tempo.  Vandaar dat ik enkele tijd later besloot Freek terug te mailen, dat ik mijn voorgenomen bezoek aan hem voorlopig in de koelkast moest zetten vanwege de thuissituatie.  Er werd wat over en weer gemaild en dat verzandde langzamerhand, zoals dat wel vaker gaat.  Echter toen www.hififorum.nl in opbouw was, heb ik mijn ganse adressenbestand gemaild, waaronder Freek.  Hij reageerde als volgt: Leuk dat ik op je maillijst ben terechtgekomen, zou je graag eens ontmoeten. Hopelijk gaat alles beter op het thuisfront.  Vanaf dat moment was er weer een regelmatig contact middels mail, forum of Skype en nodigde Freek mij uit om een luistervergelijk te doen tussen enerzijds zijn Bryston 4 B SST’s en de Perreaux 350P eindversterker.  We spraken af, onder voorbehoud van onvoorziene omstandigheden in Huize Le Hififreak, dat ik natuurlijk van de partij zou zijn.  En zo toog jullie oude Hififreak dan ook, gewapend met de routeplanner naar een lokatie beneden twee grote rivieren om daar voor het eerst kennis te maken met Freek en zijn gevolg. 

  Aankomst:
Na een reistijd van een klein uur kwam ik uiteindelijk op de plaats van bestemming terecht, een plaatsje beneden twee grote rivieren.  Freek bewoont met z’n vrouw, twee leuke kids en een harige hond een vrijstaande woning te midden van andere woningen, die deel uit maken van een lintbebouwing die je dikwijls aantreft aan een dijk. Ik werd allereerst welkom geheten door een harige viervoeter, die zoals Freek vermeldde, graag de straat bewaakt en regelmatig het verkeer lam legt vanwege het feit, dat de straat versperd wordt door Freek’s waakhond. Freek is drieëndertig lentes oud en gaat casual gekleed.

De luisterruimte/zitkamer:
De woning is uitgebouwd aan de achterzijde.  Deze uitbouw is uit de losse pols zo’n ruime acht meter lang en ruim vier meter breed.  Via drie treden betreden we de uitbouw en komen aan de uiterst rechtse kant binnen.  Uiterst links is een haardplaats. Tegenover de haardplaats is een ruime eethoek geplaatst.  Halverwege de ruimte staat een comfortabele stoel in luisterpositie.  Voor de achterpui staan de speakers opgesteld.  Wanneer er niet gedraaid wordt, staan de speakers in de hoeken weggemoffeld.  Halverwege de luisterruimte links van de luisterplek staat een zelfbouwrack waarin grotendeels de apparatuur staat.  Het overige is ernaast geplaatst.  Op de vloer treffen we een mooie houten vloer aan.  Verder staan er in de ruimte een aantal kasten, een tweezitsbank en een paar vierkante tafeltjes.  Tussen de luisterstoel en de speakers ligt een wollen Berber op de vloer.

We gaan er eens even voor zitten en we pakken een aantal muziekstukken, waarvan bekend is dat ze veelal iets teweeg brengen bij de mensen die ze beluisteren.  Puur vanwege de opnametechniek, het genre of de emotie die eruit spreekt.  Het genre is als volgt te omschrijven: Jazzy, vrouwen vocaal, bluesy, Clapton enz.  Jullie merken het, een verscheidenheid aan muziekstukken doen de ronde.   Freek heeft de baszuilen aan de buitenzijde opgesteld staan en de midden/hoogpanelen aan de binnenzijde. Wat direct opvalt bij het beluisteren van grote Infinity’s is het open hoog met de gigantische spreiding.  Het maakt een  wel bijna overweldigende indruk, die mij telkenmale weer stil doet worden.   Het hoog vertoont bij enkele muziekstukken een enkel scherp randje, maar dit is veelal terug te voeren naar de opnamen.  Ik heb het bijvoorbeeld nooit anders gehoord in het nummer van Bob Dylan.  Het laag, geproduceerd door vier keer dertig centimer woofers aan elke kant, is ingeregeld met een 10B van Bryston.  Normaal gesproken mogen we daar een servo-controller vinden, maar die van Freek gaf de geest.  Nu maakt hij gebruik van de 10B, die als ruisarmer ervaren wordt dan de bijpassende servo.  Het laag vertoont hier en daar de neiging teveel te zijn.  Gelukkig zijn in de stukken wel de basloopjes puntig waar te nemen, zonder dat het doorslaat in een ratjetoe.  Bepaalde passages zorgen er wel voor dat vloer en kast niet ongeroerd blijven van de gerdraaide muziek.  Ze swingen af en toe mee.  Het totaalbeeld is groot en fors.  Na heel veel muziek te hebben gedraaid, op een vrij fors volume, blijven de Brystons op kamertemperatuur.  Ondanks dat de speakerkabels een m.i. te grote lengte hebben, raakten de Brystons niet verhit.  Er is volgens mij een hoop winst te behalen in het veranderen van de opstelling, kabelkeuze en niet in het minst de ontkoppeling.

Ik wil benadrukken dat Freek een prachtige set heeft, waar met name cd-speler en DAC er natuurlijk uitspringen. 
Wadia, Wadia, mama mia!  Wat mooi! 

Eten:
Tussen de middag word ik uitgenodigd voor een hapje.  Aan de keukentafel zittend, aan het hoofd, met aan weerzijden papa en mama en strategisch daarnaast de beide kids.  Het was intens genieten van de heerlijk warme broodjes, met een keur aan beleg en zoetigheid, maar bovenal geniet ik als “dat jonge spul” met een mooie rode toet lekker zit te muizen van een broodje.  Prachtig!  Wat geniet ik dan intens mee.

Tweede luistersessie:
Drie kwartier verlaat arriveert het sympathieke importeurspaar van Perreaux om een demonstratie te geven met twee P350 stereo eindversterkers.  Een is in het zwart, 19” uitvoering met de welbekende “oren”, de ander is in het zilver in 17” uitvoering.  Technisch zijn de eindversterkers gelijk.  Ze worden naast het rack geplaatst op elkaar, aangesloten en onderwijl krijgen we een korte uitleg m.b.t. de eindversterkers.  De importeur heeft al een aantal Infinity Kappa 9 bezitters gelukkig gemaakt met Perreaux en merkt tevens op dat de bezitters van grote Infinitysystemen niet snel overstag gaan om op een ander merk over te stappen.  Het is maar dat u het weet.  Daarnaast merkt hij op dat de P350 tot zo’n twee keer 60 Watt klasse A draait en onvoorwaardelijk stabiel is tot 0,2 ohm.  Het boekje zegt dat de P350 350 Watt aan 8 ohm per kanaal levert en bij 4 ohm 600 Watt per kanaal.  Natuurlijk is de Perreaux onberispelijk van uiterlijk.  Ja, ik durf gerust te zeggen dat hij er indrukwekkend, maar vooral gelikt uit ziet.  Niet belangrijk voor mij, maar wel vermeldenswaardig.  Daarnaast geven de specificaties aan dat het een krachtpatser is.  Waarom dan geen vermelding wat de versterker beneden de 4 ohm doet zou je zeggen.  De harmonische vervorming wordt weergegeven met twee cijfers achter de komma, bij volledige uitsturing bij 8 ohm.  De Bryston meet drie cijfers achter de komma, zowel bij volledige uitsturing bij 8 als bij 4 ohm.  Ik wist ’t van te voren, want er zijn er maar weinig die het beter doen.  ML is er een van!

Na een opwarmperiode gaan we er met grotendeels dezelfde stukken weer fiks tegenaan.  Perreaux doet het wat anders dan Bryston.  Het is allemaal wat meer afgerond.  De importeur noemt dit muzikaler, maar om niet te verzanden in een vage definitie, waarbij lieflijker, wat aangedikt in het laag, softer in het hoog, noem ik ’t: anders.  We draaien nog even door.  Na ruim een uur op fors volume stappen we over op een andere cd en blijken we geen hoogaansturing meer te hebben.  De ene Perreaux, die het hoog aanstuurt is in de beveiliging gegaan en is heet.  De importeur geeft als waarschijnlijke reden op, dat het plaatsen van de versterkers op elkaar geleid heeft tot oververhitting.  Na een minuut of vier horen we een klik en kunnen we de luistersessie vervolgen.  Na afronding van de luistersessie worden er ervaringen uitgewisseld. Freek is aangenaam verrast en ik concludeer dat ik de “rondingen” al eerder bemerkt heb bij mosfetversterkers.  De boel wordt ingepakt en we nemen afscheid.  Het bovenstaande zou de indruk kunnen wekken dat ik niet veel op heb met de P350.

Dit is GEENSZINS het geval.  Alleen gaf deze luistersessie mij niet de overtuiging, dat de P350 voor de Brystonmuziek uitloopt in deze opstelling.  Mocht ik echter ooit mijn Infinity’s verruilen voor Audiostatics, Magnepans, Quads of soortgelijke luidsprekers, dan ben ik de eerste die een combinatie zal gaan beluisteren met Perreaux, want Perreaux heeft indruk gemaakt.