De audiogeschiedenis van Jan:
Op audiogebied is het bij Jan allemaal begonnen met de radio’s van zijn
ouders.
In 1983 kreeg hij zijn eerste portable cassetterecorder
van Philips (D8118).
Zes jaar later kocht hij een Philips F885 midiset plus CD380
zilverlingdraaier.
Dit werd in 1992 opgevolgd door een Onkyo R-05 uit de
Liverpool Collection i.c.m. een Bose Accoustimass 5-II.
Na twee jaar volgde er een ander Onkyo set eveneens uit
de Liverpool Collection vanwege de Dolby Pro-Logic, dit i.c.m. BNS
Ellesy 2 en Surround 400.
Dolby Pro-Logic werd het echter niet voor Jan en zo werd
de decoder na enige tijd terzijde geschoven. De luidsprekers werden
vervangen voor serieuze Tannoy’s type D300 en daarmee zijn we in het
jaar 1997 aangeland. Inmiddels was toen de Philips DCC951 ook al een
vaste stamgast geworden.
Sinds 1999 draait Jan met zijn huidige set, waarbij in
2001 de platenspeler kwam. De DCC951 is dan al vervangen voor een
Marantz DD82. Deze is afgelopen winter verkocht om budget te creëren
voor de reparatie van de draaitafel. Qua geluid zit er in Jan’s optiek
niet zoveel verschil tussen DCC en CD. Een platenspeler daarentegen
heeft wel 'iets'.
Jan is vooral een luisteraar. Oneindig schuiven met
doosjes is aan hem niet besteed. Het streven naar perfectie is hem dan
ook vreemd, maar wie denkt dat het dus allemaal niet uitmaakt voor Jan
komt bedrogen uit. Tijdens ons gesprek wordt duidelijk dat Jan op zoek
is naar datgene wat hem pakt, boeit. “Het moet je naar de strot
grijpen” zou wellicht ook als omschrijving recht doen aan wat Jan zoekt
en vindt in zijn set.
Op mijn vraag of Jan het resultaat heeft bereikt wat hij
beoogde volgt geen instemmend antwoord. Jan wil op termijn kijken of
hij het geheel naar een hoger niveau kan tillen met andere speakers. De
rest is immers dik in orde en verdient geen verandering.
De muziekvoorkeur van Jan:
Jan heeft een voorkeur voor muziek uit de jaren zeventig en tachtig van
de vorige eeuw. In zijn jeugd luisterde hij voornamelijk naar de Top 40,
Top 50, CD-show en Radio Luxemburg. Natuurlijk heeft Jan ook geprobeerd
diverse zijwegen te bewandelen zoals klassiek en jazz, maar veel daarvan
bleek niet aan hem besteed. Natuurlijk prijken er wel een paar cd’s van
die kaste in zijn collectie, maar die worden niet dagelijks gebruikt.
Bij de wat modernere muziek treft Jan nog wel eens iets aan van zijn
gading en middels zijn vrouw heeft hij kennis gemaakt met Chinese
muziek.
De zoektocht naar “nieuwe” muziek en de daarop volgende
teleurstelling komt mij bekend voor. Ik heb vaak in mega cd-stores
gestaan en ben daar na een paar uur even zo vaak met lege handen weer
naar buiten gelopen. Je ziet veel, kent te weinig en de miskopen maken
dat je te voorzichtig wordt wederom iets nieuws uit te proberen.
Gelukkig heb ik het voorrecht gehad dat een paar mensen dat doorhadden
en me bestookten met diverse geluidsdragers uit vele genres en zo kwam
het dan ook dat zich na verloop van tijd een voorkeur begon af te
tekenen.
Ik heb dan ook tijdens de voorbereidingen op dit bezoek
mijn cd-collectie doorgespit met als doel muziek mee te nemen, die Jan
wellicht aan zou kunnen spreken. Het is een bonte verzameling geworden
van klassiek, laagdrempelige orgelmuziek tot aan jazz toe.
Luisteren en ervaren:
We gaan van start met het afwerken van een stapeltje cd’s, waarvan ik
het vermoeden heb dat het meerendeel onbekend is voor Jan.
Als eerste verdwijnt het album “La Fabuleuse Histoire De
Mister Swing” van
Michel Jonasz in
de cd-speler. De kleine Celestion luidsprekers hebben een helder hoog,
echter zonder scherpte. Het aanwezige laag op de cd wordt netjes
weergegeven en is boven verwachting. Je verwacht zoiets niet van zo’n
relatief kleine speaker, aangezien het ook nog om een gesloten systeem
gaat. De afbeelding is niet enorm groots en vandaar dat ik het woord
intiem hierbij gebruik. Hoe dan ook boeit het en mijn interesse is meer
dan gewekt.
Het volgende album, “Wenn
Schon Nicht
Für Immer Dann Wenigstens Für Ewig” van
Ulla Meinecke is aan de
beurt. De stem wordt prachtig weergegeven. Wie het album kent weet dat
juist die stem er dik bovenop ligt en niet op ieder systeem bekoort.
Hier echter wel, maar zonder grootsheid.
We draaien een stuk van de pianoconcerten van Beethoven.
Aan de vleugel zit Murray Perahia en het stokje wordt gehanteerd door
meester Haitink. Prachtig pianowerk en een mooi aanzwellend orkest
vallen mij ten deel. Muziek zoals het bedoeld is en zo klinkt het dan
ook.
Natuurlijk komen ook het Oscar Peterson Trio (het album
We get requests), Friedemann (het album In Concert) en Yello (de albums
Baby en Touch Yello) aan bod. Met name bij Yello mis je net dat
laatste stukje van het bombastische geheel.
Vervolgens stappen we over op een paar nummers die Jan
kiest uit zijn cd-collectie. Het eerste album, “Folk Singer”, is van
Muddy Waters. “My home is in the delta” staat als een huis en dat zorgt
ervoor dat het boeit van het begin tot het einde. Het is een
prachtopname uit 1963 en die stem klinkt als een klok. Hij is
levenecht. Jan heeft het volume nog wat opgeschroefd en dan blijkt dat
de kleine Celestions ook op hoger geluidsniveau meer dan goed presteren.
Daarna mag Mighty Sam McClain zijn kunsten vertonen. Het
album “Give it up to love” stamt uit 1993 en is uitgekomen op het label
Audioquest Music. Het brengt mij in ieder geval in vervoering, want de
prachtige stem en het begeleidende Hammond orgel brengen een enorme
sfeer en drive teweeg. Rest ons slechts nadat de muziek weggeëbt is een
diepe buiging te maken voor dat, wat er voor zorgde dat het zo goed
weergegeven werd. |