| Test Bryston BP25 en 4B SST | |
|
Bryston
4B-SST en BP25 - Voor-eind combi van gewicht Onlangs hadden Frank
Speet en ondergetekende bij de importeur van Bryston, Mafico in
Bergschenhoek, een ontmoeting met Brian Russell van Bryston. Wij spraken
met hem over de filosofie en fabricage van Bryston versterkers. Zoals u
waarschijnlijk heeft gelezen in onze nieuwsrubriek is Bryston met een
nieuwe lijn eindversterkers op de markt gekomen, gebaseerd op de eerdere
ST types. De nieuwe versies gaan onder de naam SST (Super Stuart Taylor)
naar de consument en professional. Ik heb al eerder Bryston versterkers in
huis gekregen en ken de sound. Ik doel op de eindversterker 3B-ST en de
BP25 voorversterker waarvan een verslag op deze site staat. Ik vond dat
die combinatie een sterke betrokkenheid gaf bij de weergave van in het
bijzonder live muziek. Mijn interesse is snel gewekt als Mafico de nieuwe
SST serie aanbied ter recensie. In het licht van mijn recente ervaring was
mijn verwachtingen hooggespannen. De
versterkers en de set up De ter beschikking
gestelde 4B-SST levert een vermogen van 2 x 300 Watt aan 8 Ohm en aan 4
Ohm zelfs 2 x 500 Watt. Genoeg dus om de meest vermogenslurpende
luidspreker aan te sturen of een kleine zaal tijdens een leuk feestje van
geluid te voorzien. Op dat laatste speelt Bryston handig in door de
eindtrappen te voorzien van een optische indicatie als de versterker toch
zou clippen. Wat er in de praktijk erop neer komt dat twee led’s die
normaliter groen kleuren, oranje of rood oplichten zodra er sprake is van
een overbelasting. Wilt u dat punt bereiken, dan moet u mijn inziens
uitermate raar gaan doen. De 4B-SST weegt een slordige 20 kg en kan zowel
gebalanceerd als ongebalanceerd aangestuurd worden. Tevens is er de
mogelijkheid de ingangsgevoeligheid in te stellen op 1 Volt of 2 Volt. Is
het vermogen toch te laag dan kan men de eindversterker bridgen tot een
monoblok en komt u uit op 500 Watt per kanaal. Al met al is de
eindversterker zeer breed inzetbaar, niet alleen in een stereo opstelling
maar ook in combinatie met een Home Cinemaset. Waarvoor Bryston onlangs
met een SP17 surround processor op de markt is gekomen. Een recensie
daarvan is binnenkort eveneens op Hifi.nl te lezen. |
|
|
|
Met de 4B-SST en een BP25 in mijn woon/luisterruimte, kon ik beginnen de set in mijn systeem te integreren. Een Creaktiv rack is uitermate geschikt als een stabiele ondergrond en biedt plaats aan veel apparaten. De versterkers pasten gemakkelijk naast de referentie Marsh set. Omdat ik de BP25 al vaker in huis had, leg ik de nadruk voornamelijk op de 4B-SST eindversterker. De versterkers zijn qua uiterlijk niet veranderd, wat ik op zich een goede zaak vind. De ontwikkelkosten van een nieuwe behuizing kunnen zo achterwege blijven en het geld komt vrij voor intern onderzoek. |
|
Zo houdt men de
prijs zo scherp mogelijk. Wel is aan de voorzijde de aan/uit schakelaar
vervangen door tiptoets bediening. Dat moet je weten anders zoek je je
wezenloos naar de aan/uitknop. De kleurschakering is gehandhaafd, Bryston
is leverbaar in zwart en aluminium afwerking. De BP25 en de 4B-SST
zijn zowel ongebalanceerd als gebalanceerd aangesloten. Vanaf
laatstgenoemde vertrok een Siltech New York bi-wire kabel naar de Avalon
luidsprekers. Als bronnen dienden een Teac loopwerk - M-Audio d/a
converter combinatie en de ongeëvenaarde VPI Scout draaitafel. Voorzien
van een Clearaudio Victory-H element. Een combinatie met een ongekende
rust en autoriteit, gekoppeld aan een transparant en gedetailleerd
geluidsbeeld. Van de VPI naar de Clearaudio Balance phonoversterker is
voorzien in een Clearaudio Sixtream interlink, waarna een Siltech SQ28 het
over neemt richting voorversterker. Het digitale gedeelte is geheel
bekabeld met Monster. De verbinding tussen de voor- en eindversterker is
gemaakt met een MIT 330 Plus interlink. Alle kabels heb ik al geruime tijd
in gebruik en ben er zeer over te spreken. Hoewel mijn Marsh set voorzien
is van een nieuwe serie kabels, en ik in het begin niet zo`n zin had alle
kabels meteen om te gooien, besloot ik de Bryston`s aan te sluiten met de
oude vertrouwde kabels. In een later stadium kroop het audiofiele bloed
waar het niet gaan kan en zijn alle kabels, behalve de Siltech New York
luidsprekerkabels, vervangen door een complete serie Sign-Audio
interconnects en netkabels. De beweegreden zal verderop duidelijk worden. Muziekkeuze Mijn muziekkeuze is
altijd zeer divers en draai nooit alleen een bepaald genre. Allerlei
soorten muziek zijn de revue gepasseerd zowel normale als “audiofiele”
opnames, pop als jazz en van blues tot klassiek. Alleen Nederlandstalig en
heavy-metal muziek zit niet in mijn collectie en zal ook niet snel bij mij
te horen zijn. Ik zal mij in mijn bevindingen echter beperken tot een
klein aantal cd’s en lp’s. De voorversterker kwam gloednieuw uit de
doos. Bryston claimt dat de versterkers in de fabriek al geruime tijd
staan te draaien, in verband met eventuele en onverhoopte problemen, en
behoeven daarom geen uitgebreide inspeelperiode. Ik heb toch de
versterkers op de achtergrond eerst laten “warmdraaien”. Daarna kon
het echte werk beginnen en ben ik serieus gaan luisteren. Meteen viel de
kracht van de 4B-SST op, het fundament dat neergelegd werd was van een
heel hoog niveau. Ik ben als een speer begonnen met de live cd van Pink
Floyd, waar ik met de 3B-ST zulke goede ervaringen mee had en omdat het
beeld van destijds nog stevig in mijn geheugen gegrift staan. Toen viel
het mij op dat de 3B-ST een echte PA-sound gaf. Wat ik nu hoor is geen
PA-sound maar een strakker en muzikaler beeld met een diep doortekend
laag,
een open midden en een luchtig sprankelend hoog. Instrumenten en stemmen
worden gecontroleerd de luidsprekers uitgeblazen. Een cd van Holly Cole
gaf een zelfde beeld en in de ‘Trainsong’ was het deze keer een echte
trein die het kenmerkende geluid van draaiende wielen van een
stoomlocomotief liet horen. De onderlinge afstand van het getingel van de
seinpalen was toegenomen en beter definieerbaar. Daaraan gekoppeld stonden
de palen “vaster” in de ruimte. Dat het label Audioquest oog en oor
voor de opnames heeft, wordt door de Bryston’s goed vertaald in een
fraaie weergave. Ik heb van dit label de fraaie verzamel-cd ‘Blues
Masters’ gepakt met een aantal grootheden uit de blues scène. Zo brengt
Migthy Sam Mclain een tweetal nummers ten gehore op deze cd. Een homogeen
beeld wordt ten toon gespreid waarbij het laag ook hier weer een stevig
fundament laat horen. Op de andere nummers vertalen de Bryston’s een
stuk emotie die blues muziek heeft naar de luisteraar. De jankende gitaar,
bij blues meestal aanwezig, krijgt een eigen stem, de mondharmonica en de
diep inademende stem van Charlie Musselwhite doen je denken dat hij bij je
in de kamer staat. Na een aantal cd’s
heb ik de ongebalanceerde interlink vervangen door een gebalanceerde
interlink van Bryston zelf. Dit gaf een nog krachtiger drukopbouw vooral
in het laag, al werd hierbij het middengebied tot het hoog enigszins
aangetast in de vorm van een teruglopende definitie. Dat kwam naar voren
op Cassandra Wilson’s ‘Rendez Vouz’, de percussie die rechts
achterin staat liet zich iets minder onafhankelijk van elkaar horen. Ook
de directe ruimte rondom liet minder lucht over voor het uitsterven van de
klanken. Een vervanging van deze gebalanceerde interlink door een (4 keer
zo dure) Siltech SQ-88 Classic gebalanceerde interlink deed wonderen.
Misschien niet een heel eerlijk vergelijk, maar het geeft in ieder geval
aan waar de Bryston combinatie toe in staat is. Het beeld wat hier werd
neergezet was nagenoeg van optimale kwaliteit, waarbij het middengebied
een ongekende openheid gaf en waarbij totaal geen definitie bij verloren
ging. Integendeel zelfs, het getingel nam op de ‘Trainsong’ nam verder
toe en zweefde ver achter de Avalons van links naar rechts met grote
tussenruimtes. Ook de lage, nagemaakt realistische tonen van de
wegrijdende trein gaat dieper. Daarbij neemt het ronddraaiende effect van
de wielen toe. In dit hightech tijdperk kan ik het niet laten om de aloude
vertrouwde zwarte schijf uit de oude doos te trekken en al gauw verdween
kant twee van ‘We Get Requests` van Oscar Peterson op het draaiplateau
van de VPI. De lp moge bij een ieder bekend zijn naar ik hoop, anders
wordt het echt tijd om naar deze lp te luisteren. Het strijken en
“blazen” van de bas van Ray Brown wordt op een goed systeem strak en
diep weergegeven. Ook het geneurie en gesteun van deze helaas overleden
bassist is goed te volgen. Gedurende de tijd steeds meer lp’s
beluisterend, bleken voor- en eindversterking goed en naadloos op elkaar
aan te sluiten. Nergens gaven zij een spoortje van enig irritatie, hoever
de volumeknop ook opengedraaid stond. De klank was enigszins warm en rond
en ik begon de kwaliteiten van deze combinatie als geheel meer en meer te
waarderen. Terug naar digitaal met Diana Krall die je meeneemt naar Parijs
waar zij een live-concert gaf, al was het maar aan het gestommel op het
podium waarneembaar. De piano duidelijk afgemeten, de bas en de drum goed
los van elkaar. Omdat de instrumenten ieder in hun eigen gebied weergeven
valt op hoe gedetailleerd deze set klinkt, of het nu om de zacht
ronddraaiende brushes van de drums gaat of om de lage aanslagen op de
snaren van de bas. |
|
|
Het werd spoedig duidelijk dat deze set nu al op een zeer hoog niveau speelde. Maar ergens bekroop mij het gevoel dat er nog meer potentie in zat om verder te groeien, omdat er bepaalde facetten in de muziek niet helemaal uitkwamen zoals ik zou willen. Aan de versterkers, de bron en de luidsprekers kon het niet liggen. Tja, en dan blijft er eigenlijk nog maar een aspect over binnen de gehele keten, de kabels. Ik heb de gehele lijn van voor naar achter (behalve de luidsprekerkabels) voorzien van een zelfde type kabel met de onlangs nieuw op de markt gekomen Sign Audio kabels. Een kabel die gezien het budget van de versterkers er heel goed bij past. Ik speel al geruime tijd met deze kabels in mijn eigen set, dus ik weet waar zij toe in staat zijn. |
|
|
Na veel gepiel en
gedraai achter mijn audiorack waren alle verbindingen voorzien van Sign
Audio kabels. En dan volgt het altijd weer spannende moment, hoe klinken
de Bryston`s nu, ik had hoge verwachtingen. Snel de lp ‘We`re All
Together Again For The First Time’ van Dave Brubeck uit de kast
getrokken en op het draaiplateau van de VPI gelegd. Een borstel over de
groeven, de naald boven de plaat brengen laten zakken. Snel naar m`n
luisterplaats om daar neer te laten ploffen op de bank, een ritueel dat ik
nog veelvuldig zal herhalen. Gaande weg werden er
steeds meer lp`s en cd`s gedraaid waaronder van die oldies met een hoog
bruiloften en partijen gehalte die het altijd goed doen en kwalitatief ook
nog goed zijn opgenomen. Lp`s die iedereen wel in zijn oude
platenverzameling had/heeft zitten, al dan niet in een audiofiele opname.
De lol zit hem gewoon in de muziek. Het klinkt gewoon lekker. Dan heb ik
het over Jim Reeves en Harry Bellafonte op het befaamde High Fidelity RCA
label. De stemmen mooi geplaatst en met name bij Harry wil er nog wel een
slis in de stem zitten. Deze combinatie zet een fraai beeld neer en komt
nergens tekort, het is puur genieten geblazen. De muziek komt volkomen los
van de luidsprekers en je wordt, juist bij de live lp`s van bijvoorbeeld
Harry Bellafonte of The Weavers, die allebei in de Carnergie Hall optraden,
omringt door het applaus en gejoel van het publiek. De lucht en ruimte om
de instrumenten zijn toegenomen, het zwart tussen de instrumenten is
zwarter en ook het uitsterven van de micro-informatie neemt toe. Het
geneurie van Ray Brown heeft met Sign-Audio kabels ook in de hoogte een
goed beeld gekregen, dat is netjes iets hoger afgebeeld dan het gepluk aan
de bas, je zou met een beetje goede wil de lengte van Ray in kunnen
schatten. Hieruit maak ik op dat de combinatie niet alleen in breedte en
diepte tot goed weergegeven in staat is, maar ook de hoogte ingaat. Ik kan
nog lang doorgaan met het bespreken van vele lp`s en cd`s, het beste is om
zelf te gaan luisteren bij een van de Bryston dealers met uw favoriete lp
of cd.
|
|
|
|
Conclusie Dat de Bryston voor- en
eindversterker voor elkaar gemaakt zijn is mij de afgelopen weken
duidelijk geworden. Het duo heeft mij door bijzonder veel luisterplezier
mogen boeien. Ik kon dan ook mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen
om de Bryston versterkers ook aan te sluiten op andere sets en te
luisteren hoe ze zich dan gedragen.
|
|
Daarom werden de
voor- en eindversterkers elk afzonderlijk aangesloten op de Marsh voor- of
eindversterker. Dit gaf een iets ander beeld, terwijl de basisbeginselen
hetzelfde waren. Ik zat dus niet naar een compleet andere set te
luisteren,
wat aangeeft dat de apparaten afzonderlijk ook goed presteerden, hetgeen
ik wel verwachtte. Zoals
ik al eerder in de combinatie met de 3B-ST heb gehoord is de BP25 een heel
mooie voorversterker die scherp geprijsd is zeker gezien de
aansluitmogelijkheden met de gebalanceerde in- en uitgangen. Aan kracht en
autoriteit zal het bij de Bryston 4B-SST niet ontbreken, ik denk dat hij
zo`n beetje iedere luidspreker, moeilijk of niet, aan kan sturen. Daarbij
komt nog eens dat de Bryston’s, zoals het hoort, goed te combineren zijn
met andere versterkers, waarmee eveneens een zeer hoog niveau bereikt
wordt. Let er echter goed op dat de juiste bekabeling gebruikt wordt.
Daarin zit net het verschil of u naar een goede set luistert of naar een
optimaal op elkaar afgestemde set. In het laatste geval wordt niets meer
aan het toeval overgelaten en is het absoluut genieten geblazen, naar
welke muziek u ook luistert. |
|
|
|
|
|
Met dank aan Philip van Deijk, 06-06-2003 Deze test is overgenomen van www.hifi.nl |
|
